یکی از قوانین وفادار بودن به متن و عبارت اصلی در ترجمه اینست که اسامی خاص هیچگاه و هیچوقت ترجمه نشوند مگر برای توضیح بیشتر آنهم داخل پرانتز. یعنی مثلا در برگردان اسم خاصی همچون امام حسین (ع) به انگلیسی اینطور نیست که امام را به Leader  ترجمه کنیم. امام اسم خاصی است که فقط مسلمانان از آن استفاده می کنند. بنابراین ترجمه ی امام حسین (ع) به انگلیسی می شود :  Imam HUSSEIN . حسین که نام شخصی است به صورت حروف بزرگ نوشته می شود و امام هم که اسم است –نه اسم شخص خاصی-  کافیست فقط حرف اولش بصورت حروف بزرگ نوشته شود.

چندی پیش مسئولین مترو که تصمیم به دوزبانه کردن سخنگوی راهنمای قطار کرده بودند متاسفانه از قانون  تر جمه فوق اشتباه برداشت کرده بودند(البته این اشتباه در بعضی تابلوها هم دیده می شود). یعنی در ترجمه ی نام ایستگاهها به انگلیسی تمای کلمات را اسامی خاص در نظر گرفته بودند و فقط به اول جمله یک Next station اضافه کرده بودند. مثلا در ایستگاه دانشگاه شریف راهنما اعلام می کرد: Next Station: Daneshgahe SHARIF. در حالیکه تنها نام (شریف) اسم خاص محسوب می شود و (دانشگاه) باید ترجمه شود و صحیح آن اینست: Next Station: SHARIF University. یا به عنوان مثالی دیگر در ایستگاه میدان حر گوینده اینگونه ایستگاه را به زبان انگلیسی اعلام می کرد: Next Station: Meydane HOR. در حالیکه صحیح آن بر طبق همان قانونی که اشاره شد به اینصورت است: Next Station: HOR Square.

خلاصه این اشتباه مترو شدیدا مایه خجالت جامعه ی مترجمین شده است ودلیل خنده ای بر لبان تمام مسافرین مترو .طوریکه همه می گفتند یک Next Station جلوی تمامی اسامی اضافه کرده اند و فکر می کنند مترو را دو زبانه کرده اند.

در تمامی کشورهای توریستی جهان سومی مترو یکی از تنها وسایل نقلیه ای است که توریست ها اعتماد کامل به آن دارندو سعی مسئولین مترو برای دوزبانه کردن آن بسیار جای تحسین دارد . چرا که متروی قویتر مساویست با توریست بیشتر. اما اشتباه اینچنینی همه اهداف را زیر سئوال می کشد و چهره مخدوشی را برای بیننده عرضه می کند.

هر چند که سطح سواد انگلیسی در کشور ما چندان جالب نیست اما ایرانیانی که انگلیسی می دانند , انگلیسی را خیلی خوب می دانند و این امتیاز بالا ئی برای یک کشور محسوب می شود . برای اثبات این مطلب نیز کافیست بگویم در بسیاری از کنفرانس هایی که با حضور سخنرانان خارجی انجام می شود , بسیار شاهد بوده ام که حضار علاقمند به شنیدن زبان اصلی هستند نه ترجمه ی آن.

در هر صورت متاسفانه صنعت توریسم هم همانند صنایع دیگردر کشور ما به علت سیاست های ضعیف و اشتباه و کم کاریهای فراوان فلج است و نیاز به حمایتها و برنامه ها ی بزرگی دارد. اما توریسم صنعتی نیست که دولتمردان هر کشوری با هر سلیقه ای از آن به راحتی بگذرند . توریسمی که سومین صنعت بزرگ جهان به حساب می آید.

با اینکه مترو چنین اشتباهی را مرتکب شده است , اما این حرکت را در آستانه سال جدید به فال نیک می گیریم و امیدواریم که صنعت توریسم در کشور ما نیز رونقی پیدا کند.

چند وقتیه مطالب متفاوتی به ذهنم می رسه اما مثل اینکه مغزم هنگHang)) کرده و احتیاج دارم فلش(Flash)  کنم.

 انواع و اقسام مطالب از تحریم سه باره ی ایران در مورد پرونده  هسته ای و تاثیرات این تحریم ها بر تک تک افراد و مطالب دیگری همچون جامعه ی بدون تمرکز . شاید اگر جمع بزنم 10یا 11 موضوع در ذهنم هست که انگار هر بار می خواهم به آنها بپردازم هنگ می کنم. شاید به این علته که می خوام یه نوع دیگه به این موضوع ها نگاه کنم و زاویه ی دید بهتری داشته باشم.

البته نزدیک شدن به ایام عید نوروز هم واقعا کارها رو 2 چندان کرده . اینکه کل ایران 20 روز کامل تعطیل باشه – شاید هم بیشتر- یعنی اینکه کارها رو باید زودتر انجام بدی تا به تعطیلات نخوری. حالا بماند که تعطیلی بیش از حد بیماری افسردگی تعطیلات به بار می آره. در هر صورت شدیدا این روزها کارهام فشرده تر شده و برای پرداختن به موضوعاتی که در ذهنم هست نیاز به حوصله , زمان و از همه مهمتر تمرکز دارم.

امیدوارم بتونم مطالب مفیدی رو آماده کنم تا نیاز به نوشتن در من رفع بشه.

بعد از چندین سال تجربه به عنوان لیدر تور با آدم هایی از ملل متفاوت آشنا شده ام . ملیت های متفاوتی چه از غرب , چه از شرق , علی الخصوص اروپاییها.

جالب اینجاست که اروپاییها که ادعا می کنند که مهد تمدن و علم هستند , شاید ضریب هوشی اشان در مقابل قوم آریا ناچیز باشد.

اشتباه نکنید , اینجا صحبت از ناسیونالیست ها و ناسیونالیسم بازی نیست. حقیقتی است که با چشمان خودم

دیده ام.

در کشور ما هر جا که کلمه ی خارجی به کار می رود , ذهن ها ناخودآگاه به سمت مثبت ها فکر می کنند. اما بعد از تجاربی که بدست آورده ام , فهمیدم که ما هیچ چیزی از لحاظ نرم افزاری کمتر نداریم و بزرگترین ایراد ما ایرانیها اینست که فعل خواستن را نمی توانیم صرف کنیم.

آن اوایل که کارم را با خارجیها شروع کرده بودم , خارجیها را در خیال خودم انسانهایی دارای فرهنگی بسیار بهتر از فرهنگ ایرانی می دانستم , اما تجارب بیشتر به من اثبات نمود که فرهنگ اصیل ایرانی – دقت کنید فرهنگ اصیل ایرانی و نه آنچه که ما امروز فرهنگ می دانیم – نه تنها چیزی کمتر از بقیه فرهنگ ها ندارد بلکه نکاتی هم وجود دارد که فرهنگهای دیگر می توانند از ما هدیه بگیرند.

به عنوان مثال در همین قضیه ی روز عشاق , نفوذ گسترده رسانه ای غربیها و همچنین بیگانه پرستی ما ایرانیها , همه وهمه دلیل بر آن شده است که ما ایرانیها به جای اینکه سنت زیبا و کهن ( اسپندار مذگان ) را برگزار کنیم به سمت Valentine  برویم. ولنتاینی که نشان از عقب ماندگی غربیها در زمان پیشتازی ایرانیان است . چرا که زمانیکه  کلودیوس دوم در روم باستان به سربازان خود اجازه ازدواج نمی داد , کشیشی به نام سنت پیتر والنتیوس (والنتاین) که مخفیانه به عقد سربازان با دختران مورد علاقه اشان می پرداخت و در نهایت نیز در این راه به شهادت رسید و از آن زمان 14 فوریه روز والنتاین نامگذاری شد , ایرانیان سنت ( اسپندار مذگان ) که در آن همسران هدیه به هم می دادند را برگزار می کردند.

حالا چگونه است که اسپندار مذگان به کلی فراموش شده است و والنتاین جای آنرا گرفته است؟.

بی شک اصالت گریزی بیماری جامعه ی ماست و ایرانیان امروز خودشان را آنکسی که هستند معرفی نمی کنند , بلکه آنکسی معرفی می کنند که در رویای خویش به آن می پردازند.

در هر صورت به جرات می توانم بگویم که اصل فرهنگ ایرانی بسیار غنی تر از فرهنگ فرانسه ,آلمان ,سوئد و... است. اما چگونه است که قوم آریا اینهمه عقب مانده است و حتی نمی تواند به اصالت خویش برگردد.

چگونه است که تنها کارها و عادتهای مرسوم  غلط غربی است که بر فرهنگ قوم آریا تاثیر می گذارد و فرهنگ غنی ما را روز به روز کمرنگ تر می کند ؟.