امتحانات                                                                                                    

اسباب کشی

با اینا زندگیمو پر می کنم .

پ.ن ۱: متاسفانه سخت درگیر ۲ مولفه ی ذکر شده در شعر هستم و وقتی برایم باقی نمانده تا وبی آن کنم.

پ.ن ۲: پسری از سربازی برای پدرش اینطور تلگراف زد: " من کاظم پول لازم" پدرش هم در جواب گفت:"من تراب وضع خراب!".

پ.ن۳: یک قورباغه با یک طوطی ازدواج می کنه اسم بچه شان می شود قوطی.

پ.ن ۴: من وضع خراب به دنبال یک قوطی برای زندگی می گردم(اشاره به وضع مسکن).

پ.ن۵: پول قوطی جدا

         پول ترم تابستانی دانشگاه آزاد جدا

         پول چای و برنج و طماطه جدا

         و دیگر هیچ .

پ.ن۶: طماطه لغتی عربی است به معنی گوجه فرنگی .

 ضررهای حاصل از استعمار ملی بسیار بیشتر از ضررهای استعمار خارجی است که عاید یک مملکت می شود.

مصداق بارز استعمار ملی هنگامیست که حکومت و زمام امور خرد و کلان یک مملکت به دست اعضای گروهکی بیافتد که تنها منافع خود را در پشت سیاست ورزیها دنبال می کنند.  

استعمارگر خارجی برای بقای خویش نیاز به درصدی از رضایت مردم دارد و همین نیاز باعث اعطای امتیازاتی به عموم مردم می شود اما استعمارگر داخلی به دلیل داخلی بودن خویش حتی نیازی به آن درصد نیز ندارد . چرا که در کنار قشری که کورکورانه از آنها حمایت و اطاعت می کنند, نوعی دیکتاتوری مخفی نیز به جریان حکومت آنها کمک می کند تا هر چه بیشتر آنچه که می خواهند را به توده ی مردم تحمیل کنند . قدرت توده ی مردم نیز با اهرم هایی همچون فشار اقتصادی روز به روز تحلیل می رود و مثابه انسانی می شود که دیگر نای راه رفتن ندارد چه رسد به گره کردن مشت های خویش .

قبل از اینکه بیشتر وارد مقوله ی استعمار ملی بشویم که در اینجا چندان مجالی برای آن نیست بگذارید که با این مقدمه وارد مقوله ی عزای عمومی شویم .

شکی نیست که تعطیلی بی مورد اهرمی است که هر چه بیشتر مملکتی را از پیشرفت عقب می اندازد- عقب ماندگی که خود یکی از راهبردهای تسلط بر مردم است - . حالا نه تعطیلی که شهروندان کتاب در دست بگیرند و مطالعه کنند . تعطیلی که شهروندان باید به عزا بپردازند . تعطیلی که در آن شهروندان تنها مجبور به انجام کاری هستند که گروهک حاکم خواستار آن است .

عدد روزهای تعطیل در طول سال که عزای عمومی است سال به سال بیشتر می شود و حتی از تعداد روزهای یکماه هم فراتر می رود و هر روز عزای عمومی مساویست با یکسال ناآگاهانه عمل کردن توده ی مردم در مقابل گروهک حاکم است – به این عدد روزهای نیمه تعطیل عزا را هم اضافه کنید - . اتفاقی که سیاست این گروهک آن را بیش از پیش سوق می دهد .

عزای عمومی حربه ای جدید برای بقای استعمار ملی نیست اما حربه ای است که سوق دهندگان آن به مزیت بالای آن پی برده اند و روز به روز آن را افزایش می دهند .

پ.ن1: شاید قشری وجود داشته باشد که بر خلاف این عمل کند اما آنچنان این قشر محدود است که به حاشیه رانده شده است .

پ.ن 2: تعریف استعمار در فرهنگ معین : تسلط مملکتی قوی بر مملکتی ضعیف به قصد استقاده از منابع طبیعی و ثروت کشور و نیروی انسانی افراد آن , به بهانه ی نابجای ایجاد آبادی و رهبری مردم آن به سوی ترقی.